Foto via Pexels, Dzenin Alakuc
Xenna streek het door haar oma geborduurde tafelkleed glad zodat het mooi op de keukentafel lag. De roze en rode geborduurde bloemen bleven mooi zichtbaar tussen de borden en het bestek. Het groen van de stelen en blaadjes kwam terug in de papieren servetten. Goedkeurend glimlachte ze. Oma zou tevreden zijn geweest. Die leerde haar alles en om die reden is ze zelfs kok geworden. Dat kwam vast ook door haar naam, want Xenna betekende ‘gastvrij’.
Ze draaide zich om en pakte de glazen schaaltjes met krabsalade uit de koelkast. De schaaltjes zette ze keurig op de gebloemde borden die ooit van haar oma waren geweest. In deze keuken kookte oma altijd. Na de dood van oma waren haar ouders hier gaan wonen. Stop met die gedachten. Het is tijd om te gaan eten.
Nog een keer roerde ze in de pruttelende pan op het fornuis. Het gerecht mocht nog even rustig doorpruttelen tijden als ze het voorgerecht aten en dan was het klaar.
‘Jullie kunnen aan tafel komen,’ riep ze richting de woonkamer.
‘Geweldig, ik heb trek!’ riep hij en stond meteen op van de bank. De kuiltjes in zijn wangen werden zichtbaar. Wat was hij toch aantrekkelijk.
‘Dat heb je snel gedaan, meid, en het ruikt heerlijk.’ complimenteerde moeder haar.
‘Ik hoop dat het smaakt en niet pittig is,’ bromde vader.
Xenna glimlachte. Ze kende haar vader: hij was nooit uitbundig, zei niet vaak openlijk hoe goed iets was of dat hij blij was. Misschien zou hij haar eten vandaag wel weten te waarderen.
Haar ouders gingen naast elkaar aan tafel zitten. Jamie gaf haar een snelle zoen op haar wang toen ze naast hem ging zitten.
‘We starten dit diner met een krabsalade,’ kondigde ze aan.
‘Hm, waarom krabsalade? Ik ken alleen garnalencocktail.’
‘Omdat dit ook lekker is. Garnalencocktail is een beetje ouderwets, vandaar.’
‘Je oma maakte het ook altijd. Dat smaakte goed.’
‘Probeer nou maar eerst een klein hapje. Je dochter heeft wel haar best gedaan.’ Moeder pakte het kleine vorkje en stopte een hapje in haar mond. ‘Heerlijk,’ mompelde ze met gesloten ogen.
Vader volgde haar voorbeeld.
Xenna hield haar adem in. Zelf vond ze het heerlijk en zelfs haar chef van restaurant Good Dinners zou tevreden zijn. Hoe zou haar vader het vinden?
‘Het is wel te eten, ja,’ zei hij alleen maar.
Xenna ademde uit. Zonder het te weten had ze haar adem ingehouden. Wat hij zei klonk bijna alsof hij het goed vond. ‘Hoe vind jij het?’ vroeg ze aan Jamie.
‘Ik vind alles wat jij maakt heerlijk, dat weet je toch.’
‘Ja, jij eet alles,’ lachte Xenna.
Nadat de schaaltjes leeg waren brachten zij en Jamie ze terug naar de keuken. Jamie ging achter haar staan, sloeg zijn armen om haar middel en gaf haar een zoen in haar nek. ‘Jij bent ook lekker.’
‘Zeg, houd op. We moeten verder met het hoofdgerecht.’ Ze haalde het deksel van de pan en roerde het nog even door.
‘Ik ruik curry. Heerlijk. Net als vroeger van mijn moeder.’ Hij zuchtte diep.
‘Daarom heb ik het gemaakt.’
Weer kreeg ze een zoen in haar nek.
Ze legde de pollepel op het aanrecht. ‘De curry is klaar. We kunnen eten.’ Ze duwde een schaal met dampende rijst in zijn handen. ‘Breng jij dit maar naar binnen.’ Zelf draaide ze het gasfornuis uit en pakte de zware gietijzeren pan op. ‘De tweede gang van dit diner is een Indiase curry met rijst,’ zei ze toen ze de zware pan midden op de tafel neerzette. ‘Zal ik jullie opscheppen?’
‘Wat een service,’ kirde moeder. ‘Net alsof we in een restaurant zitten.’
‘Daar schept ze de klanten vast niet op,’ bromde vader.
‘Als het net zo lekker smaakt als dat het ruikt dan is het vast heerlijk.’ Jamie pakte zijn bestek en begon te eten. ‘In een woord: hhmmm. Jullie dochter kan koken, zeg. Van wie heeft ze dat?’
Moeder slikte haar hap eten door. ‘Dat heeft ze van haar oma geleerd. Die kon ook de sterren van de hemel koken.’
Xenna dacht aan oma. Al van jongs af aan had ze naar haar gekeken hoe die allerhande gerechten bereidde. Haar soep met grove groenten en veel balletjes waren heerlijk en ook haar stamppot boerenkool, pannenkoeken met spek en appeltaart.
‘Het is wel scherp eten. Ik krijg er dorst van.’ Vader dronk zijn bierglas leeg en nam ook een paar slokken water. ‘Wat zit er allemaal in dat het zo pittig maakt?’
‘Er zit ui, kip, tomaat, sugarsnaps en bloemkool in. En de kruiden die de smaak geven zijn komijn, koriander, kurkuma, gember en voor de smeuïgheid ook nog kokosmelk.’
‘En waarom is het dan zo pittig?’
Xenna zuchtte inwendig. ‘Dat zijn de chilipepers. Die maken dit gerecht wat spannender. Nu knalt de smaak eruit en worden je smaakpapillen gekieteld. Het danst als het ware door je mond.’
Vader gromde alleen maar ‘Wat een verkooppraatjes’, maar hij at gewoon door.
Zoals gewoonlijk heeft hij weer overal commentaar op, dacht Xenna. Kon hij nou niet een keer iets positiefs zeggen?
‘Het zijn verrassende smaken, lieverd. Ik vind het heel smaakvol,’ lachte moeder haar toe.
‘Dank je, mam,’ zei Xenna dankbaar. ‘En wat vind jij ervan, Jamie?’
Jamie had zijn mond vol eten en ze wachtte geduldig totdat hij het had doorgeslikt.
‘In een woord magistraal. Het brengt me terug in mijn kindertijd. Dit is een van mijn favoriete gerechten.’
Xenna keek hem dankbaar aan en vormde met haar mond een kusje in zijn richting. Een warme gloed verspreidde zich haar haar hart. Wat hield ze van hem.
Ze aten allemaal zwijgend verder en alleen het gerinkel van bestek was te horen.
‘Zo, dat heb ik overleefd.’ Vader schoof zijn bord opzij. ‘Het was pittig en ik heb het er warm van gekregen, maar het was te doen.’ Hij schoof zijn stropdas wat losser en maakte het bovenste knoopje van zijn overhemd open.
Met de woorden ‘het was te doen’ bedoelde hij te zeggen dat het lekker was. Ze sloeg ze dankbaar op in haar geheugen.
‘Nou, lieve dochter, ik vond het heerlijk,’ bracht moeder in. ‘Het is weer eens wat anders. Je hebt er vast veel werk aan gehad.’
Xenna trok haar schouders op. ‘Ik vind koken heel leuk om te doen en een half uur meer of minder vind ik niet erg.’
Jamie schoof zijn stoel schurend over het tapijt naar achteren. ‘Zo, tijd voor de volgende ronde: het nagerecht. Blijf jij maar rustig zitten, Xenna.’ Met twee borden liep hij naar de keuken.
Haar vader ging toch niet zeggen dat hij zijn stoel moest optillen bij het opstaan, dacht ze, maar gelukkig zei hij niets. Integendeel, haar vader pakte de andere twee borden en zette ze rammelend op het aanrecht neer. Toen hij weer aan tafel kwam zitten. ‘Nou ja, ik werd zomaar weggestuurd.’
‘Oh, wat spannend. Dan is hij iets van plan,’ giechelde moeder.
Xenna’s hart bonsde tegen haar ribben. Wat zou Jamie als nagerecht gemaakt hebben? Ze had hem eerder vandaag niet bezig gezien. Ze probeerde rustig te blijven ademhalen. Waarom was ze eigenlijk zo zenuwachtig? Jamie en zij hadden al drie jaar verkering, hij kwam hier vaker en hij had al eerder iets gemaakt. Niets om zich zorgen over te maken, toch? Ze keek op haar horloge. Hij was al vijftien minuten in de keuken. Zou ze naar de keuken gaan om hem te helpen?
‘Tadaa!’ Jamie onderbrak haar gedachten. Hij kwam binnen met een grote schaal waar een drie etages hoge taart op stond en waar hij zelf half achter verstopt ging. Voorzichtig zette hij het geheel op de tafel neer. Met zijn aansteker stak hij de kaarsjes aan die bovenop de taart stonden.
Xenna keek er bewonderend naar. De onderste laag was donkerbruine chocolade, de tweede laag was zachtgroene pistache en de bovenste laag was mokkakleurig. Alle lagen waren versierd met slagroom. De ongelijke toefjes en streepjes verraden dat hij dat zelf gedaan moest hebben.
‘Oh, wat schitterend,’ fluisterde moeder. ‘Xenna is niet eens jarig.’
‘Wat is dat? Heb jij die zelf gemaakt?’ vroeg vader met een lagere stem dan normaal.
‘Ja. Ahum,’ begon Jamie, terwijl hij stralend lachte.
Xenna’s hield haar adem in. Wilde ze wel horen wat hij ging zeggen?
‘Zal ik de taart aansnijden?’ Moeder stond al op.
‘Dat kan ik ook wel doen, hoor.’ Vader nam het mes van haar over.
‘Nee, nee. Xenna moet het doen. Begin hier maar met snijden.’
Ze deed wat Jamie zei en sneed de chocoladelaag voorzichtig aan. Haar hart beukte tegen haar ribben. Wat keek hij geheimzinnig. Waarom moest zij de taart aansnijden? Het mes ging gemakkelijk door de zachte lagen cake. De taartpunten legde ze op de bordjes en Jamie schoof ze over tafel naar iedereen toe.
‘Eet smakelijk.’ Hij begon meteen te eten en Xenna volgde zijn voorbeeld.
Bij de tweede hap raakte haar vorkje een hard stukje. ‘Wat is dat?’ mompelde ze, terwijl ze met het vorkje de cake openmaakte. Het was klein en het plastic voelde vettig aan door de cake en room. Met trillende handen maakte ze het plastic open en haalde er iets uit. Het leek een opgerold papiertje.
Ze vouwde het open. ‘Oh, Jamie,’ fluisterde ze toen ze zag dat het een geprinte vliegticket zag. ‘Een vliegticket? Waar gaan we heen?’
Jamie pakte haar hand. ‘Als je wilt gaan we samen, op huwelijksreis.’ Hij schraapte weer met de stoelpoten en knielde op een knie neer. ‘Xenna, liefste, wil je met me trouwen?’
Ze hoorde moeder een zucht slaken.
Ze keek naar de hand die Jamie omhoog hield. In zijn hand lag een gouden ring met een lichtroze steentje dat glansde in het lamplicht. Ze staarde ernaar. Wat moest ze zeggen?
‘Dit komt een beetje onverwachts,’ mompelde ze en keek hem met grote ogen aan. ‘Dus, je wilt .., … ik heb nooit … of ik wel wil trouwen.’
Ze hoorde dat iedereen zijn adem inhield. Alleen een auto toeterde buiten, verder was alles stil.
‘Niet met mij of helemaal nooit?’
Ze hoorde verdriet in zijn stem. ‘Je overvalt me gewoon.’
Hij keek haar diep in haar ogen en fluisterde: ‘Vandaag hebben wij precies drie jaar verkering en dit leek mij een prachtig moment om je te vragen mijn vrouw te worden. Xenna, lieveling, zeg dat je met me wilt trouwen.’
Een stilte hing in de kamer alsof ook vader en moeder hun adem inhielden.
Ze staarde naar die onweerstaanbare kuiltjes in zijn wangen. Een geluksgevoel trok door haar heen. Ze wilde voor altijd bij hem zijn. Even knikte ze. ‘Als ik wil trouwen, dan wil ik dat met jou.’
‘Dat klinkt als ‘ja’, lijkt mij.’ Voorzichtig schoof hij de ring aan haar vinger en trok haar tegen zich aan.
Ze hoorde zijn hart onder haar hoofd bonzen en ze klemde zich aan hem vast. Dit is geluk, dacht ze.
‘Nou, wat een klef gedoe, dit,’ bromde vader.
‘Gefeliciteerd, jullie twee,’ zei moeder met blije stem, waarna ze hen om beurten kuste. Moeder gaf vader een por in zijn zij en fluisterde iets. Vader kuchte en feliciteerde hen daarna ook. ‘En ook gefeliciteerd van mij. Veel geluk.’
Moeder pakte vaders arm vast. ‘Ach, kijk toch eens hoe gelukkig ze zijn.’
‘Net als wij toen we ons gingen verloven.’ Vader gaf moeder een kusje.
‘Ja, het is al even geleden, maar zo’n moment vergeet je nooit weer. Zeg, zullen wij even afruimen, Jamie?’ Moeder stond al op en samen met Jamie nam ze alles mee naar de keuken.
‘Gelukkig hebben we nu een vaatwasser,’ bromde vader. Hij kuchte nog een keer. ‘Bedankt voor dit diner. Je bent een topkok.’
Ze stond versteld. Dit was haar vader die haar zomaar een echt compliment gaf. ‘Dank je, vader,’ antwoordde ze zacht.
‘Ik hoop dat je gelukkig wordt, meid.’ Een kleine glimlach trok over zijn gezicht. ‘Je bent mijn enige dochter en ik gun je een mooi leven.’
Xenna legde haar armen om hem heen en drukte hem tegen zich aan. ‘Bedankt, vader. Dit betekent veel voor me.’
‘Ik ben niet vaak positief genoeg, helaas, maar ik zal mijn leven beteren. Dat beloof ik.’ Hij gaf een kus op haar haren.
Ze liet hem los en keek hem in zijn ogen. ‘Jammer dat oma dit niet meer meemaakt.’
‘Ik mis haar nog elke dag.’ Zijn stem trilde licht. ‘Met haar is er iets verdwenen.’
‘Ben je daarom niet altijd positief?’
Hij knikte even en sloeg zijn blik neer.
‘We missen haar nog steeds, hè?’ Ze gaf een kneepje in haar vaders hand. Nu kon zij bijna geen woorden vinden.