Foto: via Pexels, Arti Kh
Donderdagavond
Als Mila na een lange dag uit haar werk komt, ziet ze de brief meteen in de brievenbus liggen. Ze herkent het sierlijke handschrift van Floris. In de rechterbovenhoek van de envelop zit een grote felgekleurde postzegel met onleesbare letters erop. Een glimlach glijdt over haar gezicht. Ze pakt de brief met de folders uit de brievenbus en draait het deurtje weer op slot. Snel stapt ze in de lift en laat zich meevoeren naar de achtste verdieping.
Hun appartement heeft een open keuken en een fantastisch uitzicht door het grote raam. Het is stil zonder Floris. Alleen Miflo, hun kat, komt aangelopen en strijkt zijn kop langs haar benen.
‘Jij wilt eten, hè? Kom maar,’ zegt ze, terwijl ze hem even over zijn warme vacht aait. Ze doet wat brokjes en water in de bakjes. Als dank miauwt hij. Ze glimlacht bij de naam Miflo. Het is een combinatie van hun namen, Mila en Floris.
Mila kijkt naar de brief op tafel en denkt terug aan wat hij erover gezegd heeft.
Tien dagen geleden
Het toontje geeft aan dat er een appje binnen komt. Eindelijk een bericht van Floris. Zelfs in Thailand werkt WhatsApp, denkt ze met een glimlach. Mila opent hem direct.
Mijn laatste brief heb ik net naar je gestuurd, maar als hij aankomt moet je hem NIET openmaken. Je moet hem meteen verscheuren. Beloof me dat je dat doet.
Wat bedoel je? Heb je spijt dat je hem verstuurd hebt? typt ze terug.
Het duurt even voordat ze antwoord krijgt. Miflo springt uit haar armen op de grond en schiet weg. Mila kijkt glimlachend naar de kat en zucht.
Dan komt zijn antwoord: Het is beter dat ik er niets over zeg via WhatsApp.
Waarom niet? Wie zou er kunnen meelezen? Direct stuurt ze een bericht terug: Zeg dat alles oké is met je. Waar ben je nu? Wanneer kom je thuis?
Haar hart bonst als ze zijn reactie leest:
Geen idee nog. Als ze me laten gaan misschien …
Mila’s hart slaat een slag over. Ze leest de woorden opnieuw. Als ze hem laten gaan? Wie zijn die ‘ze’? Houden ze Floris vast en waarom dan? Ze wacht, maar hij maakt het bericht niet af. Waar is Floris op dit moment? Ze belt hem, maar er wordt niet opgenomen en uiteindelijk wordt de verbinding verbroken. Ze kijkt nog eens naar het laatste bericht op haar scherm: Als ze me laten gaan misschien … Die drie puntjes, het is alsof Floris nog iets wilde schrijven, maar waarom heeft hij het bericht niet afgemaakt?
Ze staart met een ongemakkelijk gevoel naar het scherm.
Donderdagavond
Ze komt weer terug in het heden. Ze mag de brief niet openmaken van Floris. Waarom eigenlijk niet? Ze zal het hem vragen.
Je brief is vandaag aangekomen. Hoe is het met je?
De brief doet haar denken aan het lichtblauwe luchtpostpapier dat haar oma naar familie in Canada stuurde. Bijna dagelijks schreef ze er een nieuw stukje bij, zodat het een dagboek op papier werd. Als het vol was, verstuurde ze hem. De familie keek zo mee in haar leven.
Met een plof zakt Mila op de zwarte bank, doet haar pumps uit en haalt met een hand de clip uit haar lange donkere haren. Er komt geen antwoord op haar appje.
Dan haalt ze het briefpapier uit de envelop. Het zijn dunne blaadjes en ze vouwt ze voorzichtig open. Wat zal Floris allemaal te vertellen hebben? Wat heeft hij deze keer weer beleefd?
Haar ogen blijven hangen op de eerste zin: Dit is mijn laatste brief.
Ze knippert met haar ogen en ziet alleen die woorden staan. Ze durft niet verder te lezen, want hij had zo benadrukt dat dat niet mocht. Haar handen vallen terug op haar schoot. De brief kreukt, maar dat deert niet. Haar hart klopt in haar keel en ze blijft een tijdlang voor zich uit staren. Ze wil doorlezen om te weten wat er aan de hand is en tegelijk ook niet, want stel dat het iets ernstigs is. Ze schudt haar hoofd. Heeft hij het niet naar zijn zin op zijn buitenlandstage? Maar het was maar voor zes maanden en een gouden kans. Of zou hij zijn studie International Studies niet meer zien zitten? Maar na drie keer stoppen en met een nieuwe studie beginnen, moet hij wel doorzetten.
Met een kreet verscheurt ze de brief in kleine stukjes. Ze springt op en gaat voor het grote raam staan, maar ze ziet niets. Ze knippert de tranen weg. Zeven jaar geleden botsten ze in het drukke café letterlijk tegen elkaar aan en beiden moesten lachen om hun eigen onhandigheid. Zelf was ze moe na haar eerste werkweek als recruiter, maar na hun botsing was zij klaarwakker en ze bood hem een drankje aan. Zijn open blik en zijn mooie lach charmeerden haar. Ze bleven aan de bar kletsen en toen hun bierglazen leeg waren had hij haar telefoonnummer gevraagd. Nu wonen ze alweer vier jaar samen.
Ze schrikt uit haar gedachten als Miflo tegen haar been duwt en tevreden snort. Was zij maar een kat, dan had ze niet zulke problemen. Gedachteloos aait ze even zijn zachte vacht.
Was het Floris maar die nu tegen haar aan lag.
Haar adem stokt: of wil hij het uitmaken met haar? Heeft hij een ander ontmoet? Of iets ergers ..? Nee. Ze schudt meteen wild haar hoofd. Hij gaat echt geen einde aan zijn leven maken, want waarom zou hij dat doen? Ze zijn toch gelukkig samen? Gedachteloos blijft ze het warme kattenlichaam aaien en veegt met haar andere hand een traan van haar gezicht. Miflo miauwt even.
Mila fluistert: Je hebt gelijk, Miflo. Waarom maak ik overal een probleem van? Ik schiet altijd meteen door. Ze blijft de kat aaien. Haar doemgedachten zijn vaak voor niets, maar het lukt haar niet om ze te stoppen. In haar werk regelt ze alles soepel, maar privé is dat een ander verhaal. Ze moet meer vertrouwen hebben in hun relatie. Ze weet best dat ze voor elkaar gemaakt zijn.
Ze zou hem kunnen bellen, maar het is daar zes uur later. Toch typt ze een appje: Bel je me?
Er zit niets anders op dan te wachten. Ze bakt een ei en eet hem op geroosterd brood en wat sla erbij. Zin om te koken heeft ze niet.
Vrijdagochtend
Na een slapeloze nacht gaat om zes uur ‘s ochtends de wekker. Eindelijk kan ze hem bellen. Ze hoort haar telefoon overgaan. Hij is toch wel wakker, toe, neem op, maant ze hem aan. Eindelijk neemt hij op met een slaperige stem.
‘Sorry dat ik je zo vroeg bel, maar je brief is aangekomen,’ begint ze meteen.
‘En je hebt hem niet gelezen, toch, zoals ik had gezegd?’
‘Eh, nou. Ik heb alleen de eerste zin gelezen, dat het je laatste brief is. Wat heb je nog meer geschreven? Gaat alles goed?’
‘Dat meen je niet. Ik had je nog zo gewaarschuwd het niet te doen!’ Hij schreeuwt bijna.
‘Is alles goed met je?’
‘Jawel, hoor. Ik kan je alleen niets vertellen. Het duurt niet lang meer, hoop ik.’
Mila laat haar adem ontsnappen, die ze zonder het te beseffen had ingehouden. ‘Dat zou geweldig zijn. Oh, ik heb je zo gemist.’
‘Ik jou ook. Ik hoop tot snel.’
Mila staat op en maakt een vreugdedansje. Miflo springt van de bank en danst mee om haar benen.
‘Miflo, hij komt gauw weer terug bij ons.’ Ze tilt de kat op en knuffelt hem.
Vrijdagavond
Haar werkdag gaat traag voorbij en ze kan maar met moeite haar aandacht bij haar werk houden. Eindelijk is het tijd om naar huis te gaan. Als ze aan tafel zit en uit het bakje van de Chinees eet, gaat de bel. Ze kijkt op de camera van de deurbel, maar ziet niemand. Vast een grapjas die op meerdere bellen drukt, denkt ze. Ze gaat weer verder met eten, maar na een tijdje wordt er op de deur gebonsd.
‘Doe open! Nu,’ roept iemand. Miflo staat met een hoge rug te blazen.
Ze herkent de stem niet. Haar hart gaat tekeer.
Een rinkelend geluid, gevolgd door een krassend geluid, doorbreekt de stilte. Ze staat doodstil te luisteren. Is het een inbreker? De deur gaat langzaam open en piept. Er moet wat olie bij, schiet het door haar hoofd. Dat zou ze al weken geleden regelen. Haar hand gaat al richting haar mobiel om 112 te bellen, mocht het nodig zijn.
‘Dag, schat. Ik ben thuis.’
Met grote ogen kijkt ze naar de man die binnenkomt. Het is de stem van Floris, maar zijn haren zijn lichter en zijn huid is bruiner dan voor vertrek. Hij laat zijn koffer en tassen op de grond vallen en staat in drie stappen voor haar.
‘Schat, ik ben thuis.’ Hij slaat zijn armen om haar heen en drukt haar tegen zich aan.
‘Floris,’ fluistert ze tegen zijn borst en omklemt hem dan met haar armen. ´Wat, hoe?’
‘Ik heb je geschreven, maar toen ik de brief had verstuurd was ik niet tevreden met de tekst.’
‘Er is dus niets ernstigs aan de hand? Je hebt geen misdaad gepleegd of drugs gesmokkeld?’
‘Mila, waar zie je mij voor aan? Nee, ik wilde je verrassen. Ik heb namelijk een baan!’
Ze kijkt hem met grote ogen aan.
‘Bij de vestiging in Thailand …’
‘Thailand!?’ roept ze uit.
‘Tijdens mijn stage daar hoorde ik dat ze iemand nodig hebben in Nederland. En ik heb die baan gekregen.’
‘Dat is geweldig nieuws. Wat fijn.’ Ze geeft hem een kus.
‘Mila, ik heb je zo gemist. Ik ben blij dat ik weer thuis ben.’
Het enige dat ze kan is knikken.
Miflo komt tussen hen in staan en miauwt.
Ze kijkt lachend in Floris’ ogen. ‘Miflo en ik zijn allebei heel blij.’